Αναδρομική έκθεση Γιάννη Μπίζα | Κείμενο Τεκμηρίωσης: Θούλη Μισιρλόγλου

Ο Γιάννης Μπίζας μοιάζει να είναι από τους νέους καλλιτέχνες που βρίσκει το δρόμο του μέσα από την εμπειρία του τόπου: αν και γεννήθηκε στη Χίο (1980), θα μπορούσε να έχει γεννηθεί στην Τήνο, αφού είναι έκδηλη η αγάπη του για τη γλυπτική, και ειδικά σε μάρμαρο, όπου έχει αφιερωθεί από νεαρή ηλικία. Ωστόσο, από το 2008 ζει στην Ιταλία: μόνιμα στην Καράρα, έχει εμποτιστεί από την γλυπτική παράδοση αυτού του ιστορικού κέντρου παραγωγής γλυπτικής, δίνοντας ήδη δείγματα δουλειάς με μεγάλες αρετές.

Πέρα από τη μορφολογική καθαρότητα και την τεχνική αρτιότητα με την οποία εκφράζεται και που είναι ιδιαίτερα σημαντική στη γλυπτική του μαρμάρου, στα έργα του ο Μπίζας αρθρώνει ένα συνεκτικό λόγο: δεν μεταχειρίζεται απλώς «θεματικές» κατηγορίες. Με άλλα λόγια, η εικονογραφία του δεν είναι μόνο «θέμα». Το θέμα του είναι ένας συμβολικός τόπος, ένα συμβολικό πεδίο πάνω στο οποίο αναπτύσσεται μια καλλιτεχνική πρόταση, και την ίδια στιγμή το όχημα για ένα ανθρωπιστικό ή καλύτερα φιλάνθρωπο βλέμμα.

Με εννοιολογική φιλοδοξία, συνδυάζει τη στιλπνότητα με την ευθραυστότητα, και την αξιοποίηση του κενού ως σημαντικού χώρου του έργου του με τη ρεαλιστική αναπαράσταση του τραύματος και της πληγής. Ειδικά ως προς τη διαχείριση του γλυπτικού χώρου, το κενό με τον τρόπο που το χρησιμοποιεί φτιάχνει την οδό της ρευστότητας, αλλά όχι της σχετικότητας: γίνεται το μέσο που προκαλεί τις βεβαιότητες, που δημιουργεί ερωτηματικά, κυρίως για τα μεγάλα θέματα με τα οποία καταπιάνεται και που δεν είναι άλλα από τη διάσταση όψεων του ‘ωμού’ και του ‘ψημένου’ κατά τον Λεβί Στρως, αποτυπωμένα πάνω στους καρχαρίες του.

Έτσι, επαναφέρει νοήματα και αξίες μιας διευρυμένης ευρωπαϊκής κληρονομιάς. Όχι πολύ μακρινής με αυτή που συναντάμε στα «ψευδογλυπτά» του Πίνο Πασκάλι, σπουδαίου, πρόωρα χαμένου ιταλού καλλιτέχνη, που έχει παρουσιάσει ήδη από τη δεκαετία του ’60 μια εκδοχή ζωγραφικής σε τρισδιάστατους καμβάδες διαφόρων σχημάτων, τα οποία ανακαλούν ανατομικά στοιχεία, στοιχεία της φύσης, ζώα κ.ά. Αν η Άρτε Πόβερα του Πασκάλι ανασκευάζει ποιητικά την πραγματικότητα, ανακαλώντας συχνά τις αντινομίες των (πολεμικών) παιχνιδιών με τα οποία μεγάλωσε μια ολόκληρη μεταπολεμική γενιά καλλιτεχνών, η ανάπτυξη του ιδιώματος του Γιάννη Μπίζα εδράζεται πάνω σε ανάλογες ουμανιστικές αξίες και πρακτικές: ακόμη κι αν ο πόλεμος έχει σήμερα άλλη μορφή, η ανάδειξη της ανθρώπινης ύπαρξης ως μιας ευάλωτης συνθήκης είναι σε κάθε περίπτωση ζητούμενο.

Αν ήδη ο Μπίζας επιχειρεί να πάει τη γλυπτική του μαρμάρου ένα βήμα πιο πέρα από τα πλαίσια στα οποία συνήθως ορίζεται, ή κάποτε και να τη φέρει πιο κοντά απ’ όσο έχει υπάρξει μέχρι σήμερα στο δρόμο του design, του ευχόμαστε να συνεχίσει να διευρύνει το καλλιτεχνικό του σύμπαν.

Θούλη Μισιρλόγλου, 
Ιστορικός και Θεωρητικός της Τέχνης,
Επιμελήτρια του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης

No comments:

Post a Comment