Statement | Δήμητρα Ξενάκη - Δέησις

Στο πλαίσιο της έκθεσης της νέας σειράς έργων της "Δέησις" η ζωγράφος Δήμητρα Ξενάκη εξέδοσε την ακόλουθη καλλιτεχνική δήλωση:



Η σιωπή είναι η έννοια που αποτελεί την απαρχή της ύπαρξης. Όταν παύσει ο εσωτερικός διάλογος ανατέλλει μια αλήθεια που συνδέει το άτομο με την ένθεη φύση του... Όλοι μας φύσιν φύουμε θεοί. Και η γέφυρα γι' αυτήν την τόσο ιδιαίτερη μετάβαση, είναι η σιωπή. Η υπέρτατη αγάπη και η ευγνωμοσύνη είναι οχήματα που οδηγούν σ' αυτήν την επιστροφή, σ' αυτήν την τόσο ιδιαίτερη επιστροφή στην μήτρα που συνέχει το πνεύμα... Στο ένθεον. Η παρούσα θεματική, απόρροια ενός μακρινού ταξιδιού μέσα σε εσωτερικές διεργασίες και στην ασκητική προσήλωση στην πνευματικότητα, κρύβει και αποκαλύπτει το εσώτερο φως... Αυτό που όλοι έχουμε και όλοι απολύουμε, αυτό που διψούμε και μας καταλύει ταυτόχρονα. Ο Βάκχος και ο Απόλλων του Νίτσε, που δεν κρύβονται και αντιπαλεύουν μόνο μέσα στον καλλιτέχνη, αλλά και μέσα σε κάθε άνθρωπο, ο οποίος, στην ουσία του είναι ον πρωτίστως δημιουργικό. Και δημιουργεί, όπως υπογραμμίζει και ο Ισπανός ανθρωπιστής φιλόσοφος Miguel de Unamouno, για να αφήσει το στίγμα του στην αιωνιότητα, καθώς το μεγαλύτερο βάρος που φύσιν φέρει το ανθρώπινο ον είναι η επίγνωση της θνητότητάς του... Και αυτό είναι μία απ' τις εκδοχές της τραγικότητας της ύπαρξης. Το υποσυνείδητο άγχος που γεννά αυτή η επίγνωση, αποβαίνει γεννεσιουργό. Ο έρωτας και ο θάνατος μοιάζουν σαν το δίπολο που σχηματίζει εναν άξονα, γύρω από τον οποίο περιστρέφονται τα πάντα και κτίζουν τις δομές του κοσμικού χώρου. Μέσα σε όλο αυτό το πλέγμα η έννοια της ματαιότητας, που τόσο ευλογα ενσκήπτει ενώπιον της προσωρινότητας της ύλης και της φθοράς της λόγω της υποβάθμισης της ενέργειας, μοιαζει να καταλύεται και να αποκτα μια άλλη υποσταση. Δημιουργώ, ακριβώς επειδή είμαι φθαρτός και πεπερασμένος. Και επίσης δημιουργώ γιατί τότε νιώθω ότι ξεπερνώ τα ανθρώπινα όρια μου και επιστρέφω στις απαρχές... Στις απαρχές που δεν είναι άλλες απο την θεία φύση μου, η οποία είναι τέλεια, παντογνώστης, άφθαρτη και άχρονη.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πνευματικών αναζητήσεων αναδύονται τα έργα της παρούσας θεματικής, τα “κοσμογονικά”, όπως την ονομάζω, που ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, ανάμεσα στο ρεαλιστικό, το ονειρικό και το μεταφυσικό... Αν θα μπορούσα να δώσω έναν ορισμό, με βάση την εικαστική ορολογία, που να περιγράφει το έργο μου, θα το ονόμαζα ονειρικό ή μεταφυσικό ρεαλισμό. Το φως παύει να έχει την πραγματική του διάσταση και υλικότητα, διασπάται και αποκτά εξω-πραγματικές, υπερ-φυσικές, ή μάλλον, καλύτερα, μεταφυσικές διαστάσεις. Υπερβαίνει το εδώ και τώρα, το προσωρινό και το πεπερασμένο και μεταβαίνει στο Eίναι. Ταυτόχρονα, αποκαλύπτεται ή συγκαλύπτεται, ή πιο σωστά, κρύβεται και φανερώνεται. Και αυτό ακριβώς το φως, το τόσο ιδιαίτερο, χαρακτηρίζει το έργο μου, είτε πρόκειται για πορτρέτα, είτε για “εσωτερικά πορτρέτα”, όπως θα περιέγραφα τα έργα αυτής της θεματικής. Μοιάζει να δίνει υπόσταση στα πάντα, μέσω της απουσίας του. Η μορφολογία ακολουθεί, παλλόμενη ανάμεσα στις ρευστές λαζούρες, το βίαιο dripping και τα λεπτά πλασίματα , ενώ μια ιδιαίτερη τεχνική που χρησιμοποιώ με βάση το ίχνος που αφήνει το τούλι, δημιουργεί εξογκώματα που αιχμαλωτίζουν το φως, υπερτονίζοντάς το. Οι μορφές ικετεύουν, αναδιπλώνονται, κουρνιάζουν, σφαδάζουν, διψούν να γευτούν αυτό το εσώτερο φως, αλλά ταυτόχρονα μοιάζουν να καταλύονται από αυτό.

Σαν θεατρολόγος και ποιήτρια, το εικαστικό μου έργο έργο μου συχνά συνομιλεί με την θεατρικότητα και, θα έλεγα αυτό που το συνέχει είναι η έννοια της ποιητικότητας και του λυρισμού. Θα μπορούσε να μεταγραφεί σε μουσικές συγχορδίες και να δημιουργήσει ηχητικές εικόνες, ενώ, με τους θεατρικούς όρους, μιλώντας, παραπέμπει σε έναν διηγητικό χώρο και χρόνο. Όχι σε έναν παριστώμενο. Παραπέμπει στο κάπου αλλού, κάποτε άλλοτε, που δεν γνωρίζουμε αν υπήρξαν, αλλά όμως ορίζουν ένα τώρα. Σε μια νοσταλγία που κάπου έσπασε, σε έναν πόθο που τον χαρακτηρίζει η αδράνεια. Σε κάποιες σκέψεις που φοβηθήκαμε να τις κάνουμε γιατί η βολή παρέχει ασφάλεια, σε κάποια όνειρα που παρακαλούσαμε να μην εκπληρωθούν ποτέ... Γιατί θα νόθευαν τον φόβο με αλήθεια... Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια από εκείνη που παρέχει ο φόβος... Γιατί σαν γνωρίσεις, οφείλεις και ν' ανατρέψεις....


Δείτε επίσης: 

No comments:

Post a Comment